Rozwiązanie umowy dożywocia

Kilka lat temu zawarłam z córką umowę dożywocia. W zamian za gospodarstwo rolne, córka zobowiązała się mną opiekować. Niestety, ale po jakimś czasie stosunki między nami się popsuły do tego stopnia, że już nie mogę z nią i z jej mężem dłużej mieszkać. Czy można "odwołać" tą umowę dożywocia?

Kodeks cywilny w art. 908 § 1 stanowi, że jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym. Powyższe obowiązki dotyczą sytuacji, w której strony umowy o dożywocie nie postanowiły inaczej, tzn. mają prawo w sposób dowolny uregulować prawa i obowiązki pomiędzy nimi. Prawo dożywocia należy do praw niezbywalnych, zatem omawiany stosunek prawny utrzymuję się jedynie pomiędzy osobami, które go ustanowiły. Z natury stosunku dożywocia wynika, iż ma on charakter trwały, aczkolwiek nie na tyle, aby nie mógł być on zmieniony czy wręcz rozwiązany. Ustawodawca przewidział możliwość zmiany postanowień umowy dożywocia w razie, gdy między dożywotnikiem (w tym. przyp. matką) a zobowiązanym (córką) wytworzą się stosunki uniemożliwiające dalsze wspólne zamieszkiwanie. Wówczas każda ze stron może domagać się od sądu stosownej zamiany części bądź wszystkich regulacji umowy dożywocia na dożywotnią rentę. Podobne uprawnienie przysługiwać będzie dożywotnikowi (matce) o ile zobowiązany (córka) zbędzie otrzymaną nieruchomość. Jedynie w przypadkach szczególnie wyjątkowych dożywotnik lub zobowiązany może zwrócić się z wnioskiem do sądu o rozwiązanie spornej umowy, jednakże należy mieć w tym miejscu na uwadze, że przedmiotem umowy dożywocia musiałaby być nieruchomość.